Dagboek 2011

2-3 augustus

Gisteren city-tour in Leon, daarna spaghetti in Via Via. Vandaag laatste boodschappen en verplaatsing naar Managua, goed aangekomen en klaar om te vertrekken.

De taxi-chauffeur komt ons morgen ophalen om half 5, zodat we hat vliegtuig kunnen nemen om 7u15..

We zien jullie snel terug in Belgie.

1 augustus

Als eerst vandaag trokken we de stad in voor een lokaal ontbijtje en om de kerktoren te beklimmen voor een goed uitzicht over Granada… helaas was de kerk pas ’s middags open. Vervolgens namen we een busje richting Masaya-markt waar we wat artisanaat en geschenken kochten. Nog vlug een hapje en dan de vulkaan op. De laatste meters hebben we wel te voet moeten doen omdat ons busje het niet meer trok. Enkele trappen nog naar omhoog en daar wachtten ons een geweldig mooi uitzicht op de dampende krater.

Hup het busje terug in (dat gericht was naar de uitgang voor noodgevallen) richting Leon. Na een technische stop (warm gelopen motor) kwamen we aan in het Via Via hotel, waar we al veel goeds van gehoord hadden. Toen we echter ons wilden aanmelden, keek de man van de receptie ons maar raar aan. Wat bleek: de kamer waren verder gegeven daar we hadden moeten bevestigen (Marcel?????). De bazin hielp ons echter wel goed verder en stuurde ons naar een hostel MET zwembad. Nog een Italiaans etentje aan de overkant van de straat, Egon waagde zich nog aan een plonsje, nog eventjes de blog aanvullen en ons bedje in…..

31 juli

Hallo thuisfront.

Na gisterenavond nog een interessante en leerrijke avond bij de hermanamiento van Santo-Tomas beleefd te hebben, kropen we moe maar voldaan ons bedje in.

Vanochtend was het gelukkig niet al te vroeg op staan om de bus richting Managua te halen. Er wachtte ons een rit van 4 uur. Eens aangekomen in de hoofdstad bracht de broer van Elba ons naar de bus die ons richting Granada zou voeren.
Na wat zoeken vonden we onze hostel, een gezellige plaats met slaapzalen voor een 15-tal mensen.

Na het dekken van de bedden besloten we de stad een beetje te verkennen. We smulden nog wat van de geschenkjes van de Mercado en trokken daarna het marktje op.
Toen we voor de gesloten deuren van de plaatselijke kerk stonden, sprak een man ons aan over een boottocht rond Las Isletas, een 300-tal eilanden d¡e gevormd zijn door uitbarstingen van de vulkaan, wiens naam mij nu even ontglipt. 🙂
Eerst waren we een beetje onzeker, maar door de redelijke prijs en de nieuwsgierigheid (lees: de belofte van aapjes) werden we toch verleid.
Na een korte wandeling naar de boot waren we klaar om te vertrekken, maar de boot nog niet helemaal, hij was namelijk nergens te bespeuren. De eigenaar van de boot garandeerde ons wel dat hij elk moment zou aanmeren. Na 15 minuten wachten was dit ook het geval.

We werden rondgevaard langs de kleine eilandjes waar verschillende rijke Nicaraguanen hun buitenverblijven hebben. En na een tijdje arriveerden we aan het eiland Monkey Island.
De naam zegt het natuurlijk al, dit eiland wordt bewoond door een familie spinapen.
Nadat Karel een koek uithaalde, sprong er zelfs 1 aapje, Lucy, aan boord van ons bootje.

Na deze leuke ontmoeting trokken we weer naar het vasteland. We zagen nog een beetje van het stadje en gingen dan een restaurantje binnen voor een lekker avondmaal.

Na de lekkere hamburgers en frietjes gingen we stilletjes aan terug naar de hostel om nog rustig even bij te praten en wat de drinken in de hangmatten.

Slaapwel Sint-Truiden!!

30 juli

Om 6 uur in de ochtend was ons definitieve vertrek vanuit Nueva Guinea aangebroken. In de auto van de burgemeester vertrokken we, met Mauricio als chauffeur, naar Rama. Mauricio scheurde door de bochten en vloog over hobbels, maar hij bracht ons overal veilig naartoe. In Rama vond vandaag het festival plaats voor jeugdhuizen uit de hele region (RAAS). Vorig jaar won Nueva Guinea twee prijzen van de acht op dit niveau. Als ze iets regionaal winnen, mogen ze meedoen op nationaal niveau. Hier wonnen ze vorig jaar 1 categorie. Nu zijn we dus aan het duimen en hopen dat ze het dit jaar ook zo goed doen, of zelfs nog beter! Na het smullen van de cadeautjes die we kregen op de Mercado campesino, met zicht op de rivier, kropen we terug de auto in.

Nu zitten we dus in ons hotel in Santo Thomas, waar we een nachtje zullen blijven om morgen naar Granada te vertrekken. Vanavond is er eerst nog een ontmoeting met de jongeren van de stedenband hier, met Mol. Daarna vroeg ons bedje in en morgen weer op weg…

29 juli

Vandaag mochten we weer even wat langer slapen. Om 9 uur hadden we een afspraak bij Sano y Salvo, een organisatie van boeren verspreid over de hele RAAS (Region autonomo atlantico del sur), een departement waar Nueva Guinea bij hoort. Zij promoten de herbebossing bij de boeren en willen de boeren aanmoedigen om een diversiteit aan planten te verbouwen. Zo hebben zij gedurende het hele jaar opbrengst en is er niet de grote impact die herbebossing hier heeft op de rivieren en het landschap.

Hierna gingen we door naar de Mercado campesino in Nueva Guinea zelf, de grote broer van de Mercado in Puerto Principe. Eerst was er de officiele opstelling van de nieuwe tent, hierop volgde een rondleidingkje en we eindigden met het ontvangen van allerlei geschenkjes. Heel leuk!

In de regen (het regende al de hele dag) begaven we ons terug naar de casas om een laatste keer samen in ons huis te eten. We begonnen ook al wat met inpakken, want ja, we moesten al bijna vertrekken!!!

Namiddag bezochten we nog een andere kolonie, Los Angeles, waar ook een heel aantal projecten zijn die door de stedenband gesponsord worden. We zagen de finca´s van twee boeren, ecologische wc´s en hadden een ontmoeting met de bestuurders van deze projecten daar.

Om onze gastgezinnen te bedanken organiseerden we (lees Mauricio) een etentje voor hen in het restaurant Llamas la bosque. Na dit heerlijke maal volgde nog een evaluatie en een klein feestje. Wat babbelen met iedereen hier en daar en vervolgens het afscheid, met spijt in het hart…

28 juli

Op donderdag begaven we ons naar Puerto Principe. Om 7 uur ´s ochtends stapten we in de auto en begonnen we aan een zeer hobbelige rit van 2 uur. Puerto Principe is een kolonie van Nueva Guinea waar sinds twee jaar elke donderdag een Mercado campesino plaats vindt. Het is een stadje aan de rivier waar heel veel boeren naartoe komen met hun producten en ze daar verhandelen.

Onder de nieuwe tent die ze kochten kregen we allerlei hapjes aangeboden. Ook de Red kwam ons bezoeken en samen met hen gingen we het plaatselijke schooltje bezoeken. De directeur van het schooltje is ook lid van deze Red (jeugdraad). Hij is dus ongeveer even oud als zijn leerlingen 🙂

Na een stevig middagmaal, keerden we terug richting Nueva Guinea. Gelukkig had het niet geregend want onderweg moesten we verschillende riviertjes oversteken. Nu lukte dit nog met de auto, maar wie weet wat gebeurt zou zijn moest de regen met bakken uit de hemel gevallen zijn, zoals ´s nachts het geval was.

Na onze aankomst in Nueva Guinea stond er een spel-activiteit op het programma. De jongeren van Niquipo hadden deze voorbereid, maar door wat problemen met transport zouden ze pas een half uur later komen. We gingen dus vlug een kijkje nemen op het kerkhof in zone 7 en van daaruit konden we ook goed de cerro Las Torrez zien, die we dus niet beklommen hebben. J Toen was de tijd al aangebroken om te beginnen met de spelletjes. De Niquipo´s installeerden de muziek en riepen alle kinderen op om te komen. Wat voetbal, dikke Bertha, Piñata´s en Gallo Pinto later vertrokken we moe maar voldaan naar onze huizen voor ´Het Laatste Avondmaal´.

Hierna was het eerste afscheidsfeestje al aangebroken. Met de Niquipo´s spraken we af in de vivero Sint-Truiden. Zij hadden voor wat hapjes en drankjes gezorgd en ook de muziek ontbrak natuurlijk niet. Na een babbeltje met hen deden zij (en Egon) wat dansjes voor. Prachtig! We gingen ook nog vlug kijken naar de repetitie voor het festival van zaterdag (vandaag dus), ze toonden ons het dansje en het toneel dat ze hadden voorbereid. Vermoeid begaven we ons toen toch maar naar huis, tijd om na een lange dag ons bedje in te kruipen.

27 juli

Vandaag hadden we om half 10 afgesproken aan de bibliotheek. Daar kwamen we te weten dat een groot deel van het programma gewijzigd was. Eerst gingen we naar Los Pipitos, dit is een organisatie die ondersteuning biedt aan gezinnen met kinderen met een handicap.

Despues nosotros… (Oei, even vergist) Hierna volgden een evenement van gringos (Amerikanen). Dit was een groots opgezet evenement waar de vertegenwoordigers van een aantal organisaties en vertegenwoordiging van het stadsbestuur  hun handtekening zetten onder een overeenkomst tussen Nueva Guinea en deze organisaties. De burgemeester heeft een aantal keer de stedenband met Sint-Truiden vermeldt. Er was heel veel volk aanwezig, maar of dit nu was voor de voorstelling of voor het gratis eten weten we niet.

Via een passage langs het kerkhof, bereidde Aura voor ons een heus feestmaal. Het was heel gezellig.  We leerden een Japanse leerkracht, Kayoko Natsumi, kennen die hier ook in een gastgezin verbleef. Zij komt hier 2 jaar vrijwilligerswerk doen. Zij komt Aura ondersteunen in haar functie als jeugdconsulente.

Na het ledigen van een fles van 3 liter cola, begaven we ons met de grote auto van de vader van Aura naar de finca van Gilberto (voorzitter Mercado Campesino). We proefden van verschillende huisgemaakte producten: nl. Chocoladebollen, koekjes met gelei ertussen, 2 zelfgestookte drankjes (een op basis van ananas en een op basis van peren). Waarna de boer zelf ons rondleidde op zijn land. De les die we hier geleerd hebben is dat je beter verschillende producten op een kleine oppervlakte teelt, dan afhankelijk te zijn van een product.

Nadat we de kans kregen om wat artisanaat te kopen vertrokken we naar het administratief centrum van Nueva Guinea. In het kantoor van de burgemeester was het heel koud. Hier hebben we wat informatie gekregen over de werking van het stadsbestuur en over de vooruitgang die ze hebben gemaakt, de laatste jaren.

Vervolgens begaven we ons naar een belangrijke vergadering met het bestuur van de stedenband, vier mensen van het stadsbestuur en vier mensen van Luz en la Selva. Hier kregen we de garantie dat ze gemotiveerd zijn om zich helemaal te geven voor de stedenband. Ze hebben een heel duidelijk structuur op papier staan.

Achteraf aten we met heel de groep samen. En opeens moest iedereen gehaast vertrekken naar de Engelse les.

De rum was gisteren zo lekker dat we nu nog een flesje gaan drinken. Karel ziet overal Flor de Caña verschijnen.

26 juli

Nog een beetje moe van de berg, kropen we vanochtend weer vanonder de lakens. Er stond ons een volle agenda te wachten. Eerst gingen we naar de emJAC school, het schooltje van Elba (de gastvrouw van Katrien, Lisa en Iris), dat gesteund wordt door de vzw Vonkita. Er was ook nog een andere bezoeker: een bijtgrage schildpad. Alle kinderen vonden het geweldig, maar zelfs Danny, een van de stoerste Nica´s en de sportleraar daar, had toch wat schrik.

Hierna gingen we naar Radio Manantial, die een voorstelling deden van hun werking. We kregen zelfs een 5 minuten zendtijd.

Vanmorgen was het hier heel heet, maar ´s middags brak de hel een momentje los. Gelukkig waren we toen net aan het eten, echter zonder veel honger, omdat we al 2 tussendoortjes hadden gekregen. Toch smaakte het. Hierna hebben Lode en Sarah ons verlaten, het is hier meteen al heel wat stiller. Na een babbel met een Duitser die naar zijn finca ging, begaven we ons naar de politie. Hier kregen we ook een uitleg over hun werking en een rondleiding. Overvolle cellen zien is toch niet onze favoriete bezigheid…

Het vierde project dat we bezochten was Aprosapang, waar we opnieuw iets kregen om te knabbelen en te drinken. Dit is een organisatie die zich bezig houdt met gezondheidszorg. En het laatste project was het ziekenhuis, waar we hopelijk voor de rest van de reis niet meer moeten zijn.

Na een stevige maaltijd bij onze gastgezinnen spraken we af in het hotel om onder andere deze blog bij te vullen en jullie te verblijden. De darmen beginnen zo stilletjes aan af te brokkelen, zullen ze seffes met rum proberen te blussen. Buenas noches y quizas hasta mañana.

25 juli

Na een nachtje samen in het hotel, stapten we ons luxe-vervoer (lees camionette laadbak) in om ons te begeven naar de voet van de berg, diens beklimming vandaag op het programma stond. Volgens de planning zou het een stevig tochtje worden van anderhalf uur tot aan de top. Na het inslaan van een voorraadje krachtvoer (Chips ahoy koekjes) gingen we op weg. Na een klein uurtje in de camionette, arriveerden we aan de start van onze tocht. We zaten nu al een half uur achter op schema. In Nica-tijd is dit helemaal nog niet veel. Na 2 minuten wandelen, kwamen we al aan de eerste hindernis, een mooie rivier. De Nica´s staken deze over zonder moeite, gelukkig hadden ze botten aan. Wij? Jammergenoeg niet. Na 5 minuten denken over wat nu te doen, passeerden er 2 gauchos, mannen op paarden. Zij leenden ons hun paard en zo bleven onze voeten toch nog even droog. Al snel werd duidelijk dat het vettig kwartiertje was aangebroken. Gelukkig wisten we toen nog niet dat dit kwartiertje 6,5 uur zou duren.

Ieder half uur vroegen we aan Mauricio: ´Mauricio, hoe ver is het nog?´Waarop het antwoord telkens met een gouden glimlach werd gegeven. ´Nog 10 minuten!´ 3,5 uur later, na veel modderpartijen en prikkeldraad, zagen we de top nog altijd op anderhalf uur verder liggen. Uitgeput zeiden we dat verder gaan niet echt haalbaar zou zijn, aangezien wij liever niet ´s nachts in het oerwoud vertoeven.

Na een maaltijd, best lekker, en een drankje gemaakt van rivierwater (dat wij jammergenoeg niet opdronken) keerden we terug naar beneden. Dit ging gelukkig iets sneller!

Enorm vermoeid en bedekt met modder begonnen we dan ´s avonds aan een zeer interessante vergadering met Luz en la Selva, de nieuwe organisatie van burgers die de zaken van de stedenband in Nueva Guinea regelt. Dit was echt heel nuttig, we zagen dat ze zeer interessante ideeen hebben en het lijkt ons zeer de moeite.

Na een drankje voor het afscheid van Sarah en Lode, kropen we allemaal onder de lakens.

24 juli

Na een luidruchtige regenachtige nacht ontwaakten we weer elk bij ons gastgezin. Na een stevig ontbijt (zelfs voor Sarah) vertrokken we naar een evangelische mis in de kerk van de stichters van Nueva Guinea.  Het was een heuse beleving. Het grootste verschil met onze kerkdiensten is de interactie met het publiek. Alle nieuwelingen (een pastor van een andere parochie, 2 niewe leden en wijzelf) werden goed onthaald door deze gemeenschap. Lode heeft een dankwoord gegeven en een mooie toespraak gehouden over de reis van het leven. Achteraf hebben we wat uitleg gekregen van de werking (van het spirituele en het sociale luik) van deze evangelische organisatie. De stichters van de kerk hebben een seculier schooltje langs de kerk. Hun wens is om hieraan een caferatia te bouwen om de gemeenschap dichter bij elkaar te brengen en om inkomsten voor de kerk te genereren. Ze wouden het woord bar niet gebruiken, want de nadruk lag erop dat er geen alcohol verkocht mag worden. Ze willen heel wat dingen veranderen aan de school (nieuw gebouw voor de kleuters, computerklas, …).

Nadat er al enkele uren gepasseerd waren tijdens dit bezoek vertrokken we naar de brandweer. Hier hebben we een goede uitleg gekregen over de werking van de brandweer. Er waren echter maar enkele brandweerlui aanwezig, omdat de moeder van een van de vrijwilligers begraven werd. Het was een goed gesprek en bepaalde frustraties hebben ze kunnen uiten. We hebben hier veel uitgehaald om mee te pakken naar huis.

Hierna gingen we uiteten in Parque Del Bosque! Eindelijk eten. Door Nicatijd was alles uitgelopen en kwamen we pas om half 3 aan. Het duurde even alvorens het eten op tafel kwam, maar wat rust was welkom.

Na deze lekkere maaltijd vertrokken we achterin de pickup om de projecten in zona 2 en 3 te bezoeken. Dit zijn vooral waterzuiveringsprojecten. Al het water van deze zones vloeit af naar de lokale rivier. Vervuiling hiervan heeft een grote impact op het milieu. Het was interessant om te zien welke mogelijkheden en capaciteiten er zijn om dit te waarborgen. Het enige wat nog rest is meer families mee te engageren hiervoor.

Hierna was het tijd voor een ontspannend avondje, samen gaan we in het hotel slapen, de blog bijwerken (zoals nu dus) en hebben we tijd om wat te praten, evalueren en te bespreken wat nog volgt.

23 juli

 

Onze eerste dag in Nueva Guinea (voor Karel, Egon, Iris, Lisa en Katrien) begon in de gastgezinnen. Voor sommigen hoort hier een douche en cornflakes bij, voor anderen een tinnen badkuipje en gallo pinto.

Hierna begaven we ons op onze eerste missie met de volledige delegatie. We gingen naar ‘el parque vivero’, een soort plantenkwekerij gesponsord door beide steden, waar ze nog bezig zijn met de constructie van een aantal gebouwen: een aula, een bureau en een huis om te logeren (voor families die vormingen krijgen of voor toekomstige delegaties). Hier kweken ze de planten voor de herbebossing, die op andere plaatsen worden geplant om de rivier proper te houden. We kregen een mooie ppt en zelfs een filmpje over de bouwplannen. Vervolgens volgde een rondleiding en ook een bezoekje aan de waterval.

Het volgende project dat we gingen bezoeken was de universiteit Martin Lutero, waar de professoren Engels een mooie voorstelling hadden voorbereid. Hierop volgde een rondleiding in de klassen, waar we ons telkens moesten/mochten voorstellen en waar Lode telkens zorgde voor de humoristische noot in het gezelschap. De meeste studenten hadden al eens van de stedenband gehoord, maar wisten niet wat het precies was. Op deze manier leerden weer een aantal mensen extra de stad Sint-Truiden en de stedenband kennen. De universiteit was weer eens iets anders dan in Belgie (ik vind de puntjes niet J), kleine klasjes met een persoonlijk aanpak en met een veel hoger percentage volwassenen.

Hierna ging ieder zijn kant op om te genieten van de gastvrijheid van zijn ‘familie’ om daar van het eten te genieten.

Het derde project (na het overslaan van de softball-wedstrijd) waar naartoe we ons begaven was La Esperanzita. Dit project draait om het herstellen van de oorspronkelijke vegetatie, regenwoud, maar dan door het gebruik van productieve bomen, zoals cacao, papaya, gember, koffie, … Een presentatie door Gerd, een rondleiding door Abel, het zoeken van Kaaimannen en het proeven van allerlei vruchten was zeker de moeite waard.

Hierop volgde een leuk weerzien met onze vrienden van Niquipo en de jeugdraad. Samen vergaderden we wat en stelden we allemaal voor waarmee we bezig zijn.

Hierna was het hoog tijd voor een heerlijk maal, dat we nuttigden in het hotel.

Mauricio, met de gouden glimlach (hij kan bijna niet meer stoppen), bracht ons veilig tot aan de deur, en zo waren we weer klaar voor een nieuwe nacht.

                                                                                                                                                                                                                               22  juli

Vandaag is dan eindelijk  de dag aangebroken dat we ons naar Nicaragua begeven, onze eindbestemming. Er werd ons gezegd dat er 4 boten zouden vertrekken vanuit Los Chiles om 10 uur ’s ochtends. Dus zorgden we dat we om 10 uur daar waren. Daar aangekomen bleek dat de boot ten vroegste om half 12 zou vertrekken. Om half 12 zou de boot om 1 uur vertrekken. Uiteindelijk is de boot om 2 uur uitgevaren. Gelukkig kon Karel ons entertainen met zijn viskunsten, die dan uiteindelijk toch niet veel waard bleken te zijn. Geen verse vis als avondeten, jammer genoeg.

Aangekomen in San Carlos, moesten we even wachten op het stempeltje in ons paspoort. Vervolgens gingen we te voet naar een marktje waar we iets dronken, omdat we moesten wachten op de bus naar Nueva Guinea. Onmiddelijk merkten we dat we in Nicaragua waren aangekomen. Het verschil met Costa Rica was zeer opvallend, chaos heerste en blanken werden eerder uitzondering dan regel, maar er was wel leven in de brouwerij. Met de taxi gingen we van ons terrasje richting bus: 5 mensen, 5 grote rugzakken, 5 kleine rugzakken en een chauffeur in een heel klein autootje over zeer hobbelige wegen.

Om half 6 verliet de bus het station (een kruispunt), nu waren we echt bijna in Nueva Guinea. Onze avontuurlijke busrit werd tijdelijk onderbroken door een rivier die uit haar oevers treedde en de weg overspoelde. We vreesden dat we nog later zouden aankomen, maar dankzij de vakkundige kennis van het buspersoneel zijn we, na wat gesleutel, door de rivier kunnen rijden.

Rond 21 u arriveerden we in Nueva Guinea, waar Mauricio ons zou opwachten. Na een telefoontje en 5 minuutjes wachten hoorden we heel luid Lode zijn stem. We gingen allemaal naar ons eigen gastgezin om te eten, om daarna vroeg onder de (vochtige) dekens te kruipen.

                                                                                                                                                                                                                                              

21 juli

Na een korte nacht stapten we om 5 uur alweer de bus op naar Los Chiles. Een rit van 5 uur door vele bochtjes en bergen, kotszakjes werden uitgedeeld, aan Costa Ricanen, maar we raakten heelhuids in het dorpje Los Chiles.

Daar merkten we dat ons geniale plan om in een hotel vlakbij de rivier te gaan slapen, een stukje rivier 30 km verderop was. Na te zoeken waar we de boot naar Nicaragua zouden nemen, namen we de bus naar Cano Negro. Daar kwamen we aan in ons mooie hotel, waar we blijkbaar de enige gasten waren. We deden een rondvaart op de Rio Frio in het natuurreservaat, waar Jimmy ons deskundig doorheen leidde. Zijn uitleg over de vogels was werkelijk fantastisch, en hij kon ook heel goed een brulaap nadoen. Nadat we 2 kaaimannen zagen vechten, besloten we terug te keren naar het hotel.

Daarna maakten we nog snel een plonsje in het zwembad, om af te koelen. Vervolgens aten we een heerlijke maaltijd, die Edwin (onze prive-ober) heel zorgvuldig opdiende. Na een lang praatje met hem, gingen we vermoeid slapen in onze kamer met airco.

                                                                                                                                                                                                                                                        20 juli (Katrien, Lisa, Iris, Egon en Karel)

Hier zijn we al weer sneller dan verwacht, na een vermoeiende maar goedgelopen reis gaan we nu lekker slapen in onze hostel..

Morgen weer vroeg uit de veren. Om half 6 nemen we de bus naar Los Chiles, waar ons een (hopelijk) aangename verrassing wacht.

Tot morgen!

20 juli – Lode en Sara

hola

We zijn gisteren (di 19)  aangekomen in Nueva Guinea.

Het was niet zoals gedacht in een vijf-zestal uur gefixt maar duurde toch wel 12u

Het waren feesten van de revolutie waarbij ze gewoon alles wat kan rijden in nicaland mobiliseerden. Met heel wat zaten ze in ‘t zelfde voertuig , of dat nu auto,  bus,  minibus , camion, truck of ik weetniet wat nog vervoerde.

Ze informeerden ons dat er die dag, omdat het ‘de feesten’ waren , minder bussen zouden rijden en we waarschijnlijk wat langer moesten wachten op een bus.  (ze moesten van Leon –start bus 8u-via Managua –start bus 1u45  naar Nueva Guinea . nvdr die de op een quertygetikte tekst van Lode voor jullie ook probeert te vertalen)

 

Dat wachten op een bus duurde slechts 1 minuut en hij vertrok zoals gewoonlijk toen hij vol zat, 30-45 minuten (zij zeggen dan 10 ;-)). De busreis verliep vrij normaal. Naar Nueva Guinea hadden we echt de beste chauffeur van t land, echt waar, we reden gewoonweg op de vierde rijstrook, waar er slechts 1 was.  Verkeer in tegenrichting was er niet mogelijk. Ik moet zeggen, het was beter als in Rome, op een uur of 6 en respectievelijk daarna in expresbus op nog eens 6.5u.

Wat een feesten man 🙂 Spijtig eigenlijk dat we niet konden deelnemen.

Enfin, in Nueva goed aangekomen bij zeer aangename mensen. Elba, Gerd, Ginetta, Sharif, en liana En niemand anders dan mijn eigen broer (wie weet wie???) stond me daar al op te wachten. Hilde merci voor de zeer goede communicatie tot 3-4u ‘s nachts voor jou, maar wij sliepen ook niet hé 😉

Vanmorgen (woensdag) vlogen we er dadelijk in met een contact met de biblioteca, vergadering met Mauricio (contactpersoon stedenband) , Freddy (secretaris gemeente) , Roberto, Arilis, Claribel en Nelson (voorzitter van Niquipo die goed zijn best doet en overal bij is). Ze dromen van een grotere, betere, modernere bib met meer boeken, een groter gebouw, een computer met internet, een fotokopiemachine etc.   ze denken aan  zo’n 20 duizend Amerikaanse briefjes voor hun uitbreidingsplan.

We hebben daar aardig wat dingen kunen vragen zoals welke activiteiten ze (willen) doen om het lezen te bevorderen of stimuleren maar daar kregen we geen verhelderend antwoord op. De resumé volgt nog wel op ander toetsenbord thuis.

School – laat die ‘tje’ er al maar vanaf – van Elba bezocht, sjiek, goed bezig, we gaan morgen samen helpen op iets dat voetballen heet met de kinderen. Er worden heel wat klassen bijgebouwd – hoe dat lesgeven later gefinancierd wordt is alsnog muy nica… 😉

Er is nu al een klas voor kleuters, zes lagere, en de volledige vijf hogere klassen middelbaar. In aanbouw zes tot zeven nieuwe klaslokalen (die de oude, donkere lokalen zullen vervangen)

De kinderen van de school willen het ene kampioenschap van sport en studieresultaten  na t andere en het niveau van de school kwam als zeer hoog over en hier zit iemand bij die ‘t kan weten.

Maurcio liet ons eventjes de kathedraal zien, samen met Nelson. We ontmoetten ook Marlon, die ook werkt in het casa adolescencia, (?!).

Daarna gingen we het onbekende in met broertje. Volleyball stond centraal, we hebben meegespeeld op verschillende canchas. (hospitaal, Iglesia Centro Americana)  Maar nergens niquipos te bespeuren. Het spelen leek eigenlijk totaal overbodig en niet altijd amusant – boeiend maar ok. Overmorgen  op de grote wielerwedstrijd is en geen enkele niquipo deelnemer. Ze zitten naar het schijnt wel mee in het organiserend comité . Dat zullen we dus nog wel allemaal zien hoe dat afloopt, normaal zijn tegen dan de andere delegatieleden ook hier.

Het Spaans gaat goed voor ons beiden.

Nu wel moe.

marcel of katrien of sofie, zet jij op blog si tenemos?   (Hilde haalde qwerty- tikfouten uit tekst die anders heeel moeilijk te lezen was en Sofieke plaatse deze tekst op de blog…el pueblo unido …)

stuur je anders door naar anderen, ook delegatie, – ‘wat belangrijk is‘ – normaal zingen ze achter die zin in bepaald tv programma – ‘familie om je heen‘ – maar nu geheel niet terzake – doch tenemos

rob en steven, jullie zijn even niet enige broers 😉

over drie dagen doe ik dit nog eens, heeft hele avond geduurd – toch twee drie uur door onhandige appel en internetica de aqui y qwerty

verramos cuando

xxx

oei een salamander achter een kolonne mieren aan die over mijn toetsenbord hun eten vervoeren/achtervolgen

hm gene zever

Zal ook wel huisdier zijn zeker – Gerd zei …groot huis voor weinig mensen, toch vind ik dat t aardig vol zit hier, ook mijn valies, en heb niet eens de tijd gehad om een rumpje achterover te slaan of in te slaan

enfin, hasta…

x

lode y sarah

Advertenties

19 responses

21 07 2011
sofecuador

Slaapwel! x

21 07 2011
Wittendorp Nadine

Hallo Lisa ,

Zijn jullie goed aangekomen ? Zal wel een lange ries geweest zijn en hoe is het daar? hier alles ok groetjes van ons allemaal Tante Dinie

21 07 2011
Kurt Vandormael

Dan komt Nicaragua korterbij 🙂

21 07 2011
jolanda

tot zover dus alles oke
het thuisfront duimt
dikke knuffels
jolanda

21 07 2011
hilde m

Lode en Sara zijn goed en wel in Nueva Guinea van dinsdagavond.
Een tekstje dat ze woensdagavond schreven is onderweg om geplaatst te worden

21 07 2011
Theo

Lisa & reisgezellen,
de hele familie & vrienden volgen met spanning jullie laatstje nieuwsjes op het dagboek 2011; warme (pff) knuffels, Laura, mama, papa

22 07 2011
Marcel

Ok amigos, buen viaje, fijn dat jullie goed aangekomen zijn. Cuidate, Marcel

22 07 2011
hilde m

Juist Elba aan de chat gehad. Het regent daar…nog veel feller dan hier 😉
Ze wachtte op Lode en Sara voor het middagmaal maar die twee waren den tijd uit het oog verloren door hun bezoek aan de mercado campesino en ik weet wat nog niet allemaal. Of ze hadden gewoon geen honger of het regende te fel of …wie weet wat voor spannends ze meemaakten. Ze verwachten de rest van de delegatie binnen een paar uren. De weg tussen San Carlos en Nueva Guinea is in elk geval ok. Vandaag is er nog een fietswedstrijd en iets met een optocht met veeboeren…als ik het goed begrepen heb. groet

22 07 2011
tante Deniseke

Lisa en vrienden

Amai was verbaast dat er al van alles op stond,dacht zeker dat er een paar dagen over zouden gaan.Maar zoveel te beter,doe het voor de rest daar goed;Dikke groepsknuffel van Nonke Willy en tante deniseke

23 07 2011
hilde m

Lieve lezers,
ik lees juist van Elba dat de volgende groep vrijdag om 23u in Nueva Guinea is aangekomen. Ipv om 17u . Ze dachten dat de bus in San Carlos om 10u zou vertrekken, dat was 14u en …die zat waarschijnlijk niet vol waardoor het uiteindelijk 17u werd toen ze vertrokken.
Ondertussen slapen ze.
Lode en Sara hebben een hele drukke en vooral ook kletsnatte dag (vrijdag) achter de rug. Ze bezochten een school, los pipitos, de mercado campesino, achtervolgden een fietswedstrijd en deelden de prijzen uit. Lode maakt daar een fantastische indruk door zijn motiverende woorden. Elba zegt dat die 2 daar met hun aanwezigheid en woorden de hele delegatie vertegenwoordigden! Vanaf vandaag zijn ze met 7 om dat mooi verder te doen!
groetjes, Hilde

23 07 2011
eberto

Hey, maak er daar een toffe en inspirerende ervaring van en blijf ons maar goed op de hoogte houden. 🙂 zinsbouw op zaterdag is geen lachertje!! Groetjes aan al mijn kennissen en vriendinnen

23 07 2011
Roberto

Hoi Karel y Katrien,
al wat bekomen van vlieg- en busreis… staat het regenwater al tot in de schoenen… Karel spijt dat je je fietske niet bij hebt om mee te rijden…
Geniet van jullie avontuur… en zo pa en dochter te samen… is toch wel heel speciaal hé… groetjes aan jullie allemaal en wij duimen mee met Yolanda… liefs van polemieke en Roberto…

24 07 2011
hilde m

voor de thuisblijvers die geen info via een ander kanaal zouden ontvangen…gisterenmiddag (zaterdag) was alles ok en bezochten ze de vivero samen met william; Ik vind nu geen mailke dus…alles zal wel in orde zijn.Ik hoor dat er regelmatig geen elektriciteit is dus als er weinig info komt…gene paniek.Het programma zit ook goed vol.

24 07 2011
Annette Cleren

Hallo Iris,

Hoe gaat het daar? We hebben gelezen dat de reis vermoeiend was maar dat jullie toch goed zijn aangekomen. Geniet van de cultuur, natuur en alle bijzondere ervaringen!!

Groetjes van Bobonne en de rest
Dikke knuffel van ons allen

btw Timo zijn eerste kiesje is een feit

24 07 2011
Theo

Lisa & genoten, net gelezen welke avonturen jullie op 21 & 22 juli overleefden; dan lijken “rode bonen” maar een peulschil… geniet van
het verdere programma(werk). Goed slapen is dan verdient. We volgen je mooie momenten op het dagboek van de volgende dagen !
Baije groetjes van Laura, mama, papa

25 07 2011
Marc Verhoeven

Hoy, Niquipo vrienden,
Fijn. Knap werk! Leuke tijd ginder nog en tot de groetjes daar.
😉
Daäg!

26 07 2011
niquipomundo

Aree..waar blijft het volgende? 🙂

x Sofie

29 07 2011
hilde m

Ik lees jullie verhalen 😉 , zeker weten.

2 08 2011
sofie

Met zwembad!? “Bedankt Marcel” zeggen we dan! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: